Er is héél veel positief veranderd, m.n. de kramp van moeten geven, aan mijn zieke moeder, is weg.
Haast moeiteloos konden we praten, over haar behoefte,  dat ze zelf de regie wilde houden, en graag wilde, dat ik overlegde, als er iets moest veranderen. Ik zag in, dat mijn moeder te weinig ruimte/ vrijheid van mij kreeg.

Ik kon mijn vergissing van het teveel voor mijn moeder moeten zorgen, begrijpen én loslaten.
Totaal geen verwijten over en weer. Ik voel me weer dichter bij mijn moeder staan.

En bij mijn dochter is het belangrijk om te “blijven” en ruimte te geven,  ook al is er veel stress in een stukje van onze geschiedenis geweest.

Héél veel positief veranderd